اشعار

قـرار شـد بـرود کـار بـوتـراب کـند            فرات را سر بدخواه خود خراب کند

قرار شد بـرود با لب تـرک خـورده            هـزار حرمله را از خجـالت آب کند

امـیـدوار به این است مـادر اصـغـر            قرار نیست کسی طفل را جواب کند

رسیده تـیـر عـدو بر دوراهی و باید            میان کـودک و بـابـاش انتخـاب کـند

قـدش ز قـدّ تـیـرعدو بود کـوچکـتر            کسی بیاید و این غصه را حساب کند

نشسسته حرمله در صدر کاخ با لبخند            بدا به حالش اگر شکوه‌ای رباب کند

من غـیورم به خـدا ناله به ذلّت نکشیدم            پـسرم ذبـح شد از حرمله مـنّت نکشیدم

گلوی اصغر و بازوی مرا تیر به هم دوخت            تیر را از گـلوی دوخـته راحت نکشیدم

تیر شرمـندۀ من شد، عـمر سعد ولی نه            چه بلاها که از این حجم قساوت نکشیدم

چشم من خورد به چشمان رباب آه کشیدم            آه از هیچ کس اینطـور خجـالت نکشیدم

نـنوشـتید زمین‌ها همه حاصل‌خـیزند؟            باغ‌هـامـان همه دور از نفـس پائـیزند

ننوشـتید که ما در دل‌مـان غـم داریم؟            در فـراوانی این فصل تو را کم داریم

ننوشتید که هـستیم تو را چشم به راه؟            نـامـه نـامـه «لَـکَ لَبـّـَیک اباعـبدالله»

حرف‌هاتان همه از ریشه و بُن و باطل بود            چشمه‌هـاتان همگی از دِه بالا گِل بود

بی‌گمان در صدف خالی‌شان دُرّی نیست            بین این لشکر وامانده دگر حرّی نیست

بی‌وفایی به رگ و ریشهٔ آن مردم بود            قیمت یوسف زهرا دو سه مَن گندم بود؟!

چه بگویم؟ قلـمم مانده... زبانم قاصر            دشت لبریز شد از غربت «هَل مِن ناصِر»

در سکوتی که همه مُلک عدم را برداشت            ناگهان کودک شیرخوار علم را برداشت

همه دیدند که در دشت هماوردی نیست            غیر آن کودک گهواره‌نشین مردی نیست

مثل عباس به ابروی خودش چین انداخت            خویش را از دل گهواره به پائین انداخت

خویش را از دل گهواره می‌اندازد ماه            تا نـمـانـد به زمـیـن حـرف ابـاعـبدالله

عمق این مرثیه را مشک و علم می‌دانند            داسـتـان را هـمـهٔ اهل حـرم می‌دانـنـد

بعد عباس دگر آب سراب است سراب            غیر آن اشک که در چشم رباب است رباب

کمی آرام که صحرا پر گرگ است علی            و خدای من و تو نیز بزرگ است علی

پـسـرم می‌روی آرام و پُر از واهمه‌ام            بـیـشـتـر دل‌نـگـران پـسـر فـاطـمــه‌ام

دُرّ گونه، زیبا و سپید: از گوش تا گوش            گـلبوسه تنها می‌دوید از گوش تا گوش

هر بـار که بابا بغـل کرد اصغـرش را            دست نوازش می‌کشید از گوش تا گوش

در گوش جبرائیل بی‌شک روضه خوانده            وقتی خـداوند آفـریـد از گـوش تا گوش

"روح الامین" را از شب هـفـتم بگوئید            باید تصاویری کـشید از گوش تا گوش

فردای محشر "گردنش" باشد "مدالش"            دارد نشان، طفل شهید از گوش تا گوش

جـای تــورق گــریـه بـایـد کـرد زیــرا            می‌آورد "شیخ مفـید" از گوش تا گوش

با اینکه قد و قـامـتـش در تیـررس بود            یکباره فرمانی رسید از گوش تا گوش

از خستگی خوابـیده بود آشفـته‌اش کرد            تیری که نازش را کشید از گوش تا گوش

تیری که راحت حرمله آن را رها کرد            حلقوم اصغر را برید از گوش تا گوش

وقـتی رباب از حـنـجـر او یـاد می‌کرد            با گریه ناخن می‌کشید از گوش تا گوش

یه جوری دل منو سوزوندی که            تـا قـیـامـت از دلـم غــم نـمـیـره

هـر چی رو بـبـخـشم و یادم بره            خـنـده‌هـات حـرملـه یـادم نـمیره

شیرخوارم کاری به کار تو نداشت            مثـل من چـشای بـارونی نداشت

تشنگی یه کاری کرده بود باهاش            حتی واسه جون دادن، جونی نداشت

یه روزِ خوش نبینی تو زندگیت            شـادیا بـرات عـذاب شه حـرمله

ربابُ خونه خراب کردی چرا!؟            الهی خـونت خـراب شه حـرمله

حـالا با چه رویی تا حـرم بـرم؟            جلـوی خـیـمه نـشـسـتـه مـادرش

غـنچـه که طاقـت طـوفـان نداره            نامسلمون به یه پوست بنده سرش

جــواب ربــابُ حـالا چـی بــدم؟            نـگـه واسـم یـه گـل پـرپـر آورد

دلـشـوره دارم ازم ســؤال کـنــه            کِی علی‌م دندون شیری درآورد!؟

برای کـشـتـن من نـیـازی نیست            مثل شـمـری بـره خـنـجـر بـیاره

از گـلـوی پـسـرش بـا چـه دلی!            یـه پـدر مـی‌تـونـه تـیر در بیاره

در آسـمـان کـربـبـلا، کـم ستاره نیست            امّـا بـه دل‌ربـایـیِ این مـاه‌پـاره نـیـست

گهواره‌اش به بحر گنه، دست‌گیر ماست            این کـشتی نجات بُوَد، گـاهـواره نیست

"در یک شکوفه نیز شکوه بهار هست"            نامش علی‌ست، شیر بخوان، شیرخواره نیست

قـنـداقـه را به مـعـرکۀ عـشق می‌بـرند            "در کار خیر، حاجت هیچ استخاره نیست"

بر غـربت حسین، گـلـوی علی گواست            با هیچ کس چـنین سند پاره پاره نیست

دیشب صدای گریه‌‌اش از عرش هم گذشت            امشب علی کجاست که در گاهواره نیست؟

باید کـنار گـریه، صبـوری کـند ربـاب            جز اشک، غیر صبر، دگر راه چاره نیست

در آسمان که سرخ شود موقع غـروب            آیـا به یـاد حـنجـر او یـادواره نـیـست؟

"تربت"! بس است شرح غم بی‌کرانه‌اش            بحری‌ست بس عمیق که آن را کناره نیست

شوریده‌سر در بین سرها سر برآوردی            رفتی به میدان، کفر لشکر را در آوردی

چشم انتظار پاسخ هل من معـینش بود            تو انتـظار سخـت بـابـا را سـر آوردی

باب الحوائج بودنت را خوب ثابت کرد            آن حـاجـتی که از امام خود بر آوردی

یـاریِ بابا را در آن بـاران تـیر و تـیغ            آه ای لبِ خشکـیده حـلـقـومِ تر آوردی

طوفان به پا شد، لشکر دشمن به خود لرزید            با خود به میدان تا که نام حیدر آوردی

وقتی که دیدی بین خنجـرها امامت را            فریاد مظـلـومـیـتش را حـنجـر آوردی

تیری رها شد؛ تا سپر باشی به مولایت            آه ای کبوتر بچه! بال و پـر در آوردی

ای باغبان! آخر چه حالی داشتی وقتی            نشکفته بردی غنچه‌ات را، پرپر آوردی؟!

ماهْرویان، از عطش در پیچ و تاب            کـام‌ها، خـشکـیـده و دل‌هـا کـباب

بر گل رخـسارشان، جاری گلاب            ذکـرشـان با التهـاب و اضطـراب

آب آب و آب آب و آب آب

تـشـنـگـان از گـریـۀ سـقّـا، خجـل            آب از سـقّـا، در آن صحـرا خجل

آب و سقا هر دو از زهـرا خجـل            دور ســـقـــا ذکــر آل بــوتـــراب

آب آب و آب آب و آب آب

اشک‌ها خشکیده دیگر از عـطش            می‌مکد انگشت اصغـر از عطش

می‌زند در خیمه پرپر، از عـطش            گـوئـیـا آهـسـتــه گـویـد بـا ربـاب

آب آب و آب آب و آب آب

چهره‌ها، بی‌رنگ، چون مهتاب بود            عکس اصغر، روی موج آب بود

بلـکـه سـقـّا هـم دگـر بـی‌تـاب بود            مشک با او داشت دائم این خطاب

آب آب و آب آب و آب آب

طفلکی تازه بلد می‌شد کمی گردن بگیرد            حرمله می‌خواست این شیرخواره را از من بگیرد

خاک سرد این بیابان مثل مادر مهربان نیست            پس چرا باید پسر را قبر در دامن بگیرد

خاطرات و دلخوشی‌های مرا از من گرفتند            یک نفر گهواره‌اش را کاش از دشمن بگیرد

یا نمی‌دانند حال مادرش اکنون چه حالی‌ست            یا نـمی‌تـرسـند آه و نـالـۀ این زن بگیرد

دیر فهمیدم دلیل گریه‌هایش تشنگی نیست            کودکم می‌خواست از من رخصت رفتن بگیرد

آه؛ یک شعبه برای کشتن شیرخواره بس بود            طفلکی تازه بلد می‌شد کمی گردن بگیرد

میان خطبه تو را روی دست بالا برد            چقـدر ولـوله در لشگـر عـدو انداخت

تو تـشـنه بودی و بابا فـقـط برای خدا            به قـوم سنـگـدل روسـیاه رو انـداخت

تو تشنه بودی و این خشکی لبت همه را            به یاد عـلـقـمه و قـصۀ عـمـو انداخت

همان که از صف دشمن جلوتر آمده بود            چرا نـگـاه به بـاریـکیِ گـلـو انداخت؟

نشست و تیر میان کمان گرفت و کشید            نشست تیر و سرت را ز رو به رو انداخت

به تو حسین چه نابـاورانـه خـیره شده            که بود غنچۀ او را زِ رنگ و بو انداخت؟

حـسین خـون عـلی را به آسمان پاشید            سپس عبای خودش را به روی او انداخت

خـدا به گـریـه‌کـنـان تو آبـرو بخـشـید            اگرچه آب؛ خودش را از آبرو انداخت

گـمان كـنم بـرود با جـواب برگـردد            به هـمره تـو به هـمراه آب برگـردد

گـمان كـنم دل لشکـر به رحم مى‌آید            خـدا كـنـد ورق این كـتاب بـرگـردد

فقط دو جرعه براى گلوى تو كافی‌ست            كه رنگ بر رخت‌ ای آفتاب برگردد

به روى دست پدر، آب هم اگر نخوری            به چشم‌های تو شاید كه خواب برگردد

نشانه رفته كمان، گودى گلوى تو را            خدا كـنـد كه از این انتخـاب برگردد

برای تو نگـرانـیم؛ این سر كـوچک            اگر كه تـیـر بگـیرد شـتاب، برگردد

گرفت خون تو را سمت آسمان پاشید            نخواست بر سر مردم، عذاب برگردد

قــرار بـود پــدر روســپـیـد بـاز آیـد            نه با محاسن از خون خضاب برگردد

میان معركه هی می‌نشست و پا می‌شد            رمق نداشت كه پا در ركاب برگردد

تمام حـادثه را اهل خـیمه می‌فهـمـند            به پشت خیمه كه با اضطراب برگردد

نخوردى آب و پدر از خجالت، آب شده            چگونه با دل از غـم كـباب برگـردد

سلام ما به حـسـین و عـلیّ اصغر او            امیرِ عـشق که گهـواره بود سنگر او

رضیع و داده خدایش، نشانِ سربازی            صغـیر و بر همه پـیدا، مـقام اکبر او

شِکُفت لالۀ عصمت به روی دوش حسین            چو تیر حرمله آمد به سوی حنجر او

گرفت خـونش و بر اوج آسمان پاشید            که پیک تـسلیت آمد ز سـوی داور او

کنار خیمه به خاکش سپرد و امضا شد            کتاب سرخ شهادت به خون اصغر او

از هُرم عطش در همۀ دشت سراب است            دل از عطش اصغر بی‌شیر، کباب است

هر قدر که دیو و دد این معرکه سیراب            فـرزند حـسـین بن عـلی تـشـنۀ آب است

شه، تشنه و شهبانوی او تشنه، عجب نیست            نزدیک‌ترین واژه به ارباب، رباب است

بـی‌تـابی فـرزنـد گـذشت از حد و مـادر            از حال خراب پسرش خـانه‌خراب است

بی حـال شده اصـغـر و ساکـت شـده اما            گهواره هنوز از غم او در تب و تاب است

گل آب طلب کرد و عطش قسمت او شد            تبخیر شد و آنچه از او مانده گلاب است

تـاریخ نـویـسـان نـنـوشـتـنـد و نگـفـتـنـد            در پاسخ لـب‌تـشنه چرا تیر جواب است

تـاریخ نـگـفـتـه‌ست ولی تـشـنه که دیدید            هر طور شده آب دهیدش که ثواب است

اگر چه دیـدن غـمـت مرا عـذاب می‌دهد            اشک تو ای غنچۀ من، عطر گلاب می‌دهد

اگرچه دیده بسته‌ای، خسته و دلشکسته‌ای            سوز عطش مگر تو را فرصت خواب می‌دهد؟!

کودک حق‌پرست من، زود مرو ز دست من            عمر کم تو را عطش، چرا شتاب می‌دهد؟!

بدون هیچ فـاصلـه، نوشت تـیر حـرمـله            سؤال تـشـنـه‌کام را، تـیـر جواب می‌دهد

ز خـون ارزنـدۀ تو، خـالـق بخـشـندۀ تو            جلوه‌ای از نور تو را، به آفـتاب می‌دهد

فدای بُردباری‌ات، خون همیشه جاری‌ات            نـویـد فـتـح دیگـری، به انـقـلاب می‌دهد

سوخت «وفائی» از غمت، که شعله‌های ماتمت            به‌جان شمع سوخته، اشک مذاب می‌دهد

برای خـشکی لبِ تو آب گـریه می‌کند            فرات، در کویری از سراب گریه می‌کند

ببـین چطور با صدای ریشخندِ حرمله            حسین با محاسنِ خـضاب گریه می‌کند

سئوال کن "بِأَیّ ذَنب" و گوش کن سکوت را            خدا هم از غم تو در جواب، گریه می‌کند

دعای ربّ آب بی‌جـواب مـاند و تا ابد            به حالش آسمانِ مستجاب گریه می‌کند

به خـونِ ردّ دستـبـندِ مادرت نگـاه کن            که در غم اسارتش طناب گریه می‌کند

رباب سوخت زیر بارِ داغ و زیر سایه‌اش            نشـسته از خجـالت آفتاب گریه می‌کند

دوباره خیس شد لهوف و روضه ناتمام ماند            دواتِ چشمِ ماست، یا کتاب گریه می‌کند؟!

در انتظار تو چشمم همیشه بارانی‌ست            و بی‌تو حال و هوای دلم چه طوفانی‌ست

بیا که خـیری از این زندگی نمی‌بینم            که لحظه‌لحظۀ عمرم پر از پریشانی‌ست

هوای خـیمۀ قـلبم بدون تو سرد است            بهار پیش دو چشمم شب زمستانی‌ست

ز جاده‌ای که گذر کرده‌ای مسافر عشق            بین که جای قدومت چقدر نورانی‌ست

درون سیـنـۀ من پـر ز آه تب‌دارست            حدیث غیبت تو بین سینه زندانی‌ست

دعـای نـدبـۀ هـر صبـح جـمـعه‌ام آقا            به قـصد آمـدن تو برای مهـمانی‌ست

بیـا که مـاه عـزای شهـیـد بی‌سـر شد            بیا ببار که هـنگـام مرثـیه‌خـوانی‌ست

خمار چشم تو را من به عرش نفروشم            من از حـلاوت نـام تـو بـاده می‌نـوشـم

چقدر گریه نمودیم، هر دو غش کردیم            چقدر زمرمه کردی "لهوف" در گوشم

ببین که وقت رجز، روضۀ عطش خواندم            مصیـبت لب خـشـکـت نـشد فـرامـوشم

هلا! به باده خورانی که خاک پای توأند            برای بوسه به پـای تو غـرق چـاووشم

یـتـیـم بـودم و نــیـزه نـوازشـم می‌کـرد            بـبـین که بعد تو با سنگ‌ها هـم‌آغـوشم

وقت آن گشت كه چون لاله به گلزار آید            این غـزال از حـرمِ عـشق پـدیـدار آید

بی زره رفت به میدان كه سبكـبار آید            چون علی‌اكبر از این راه به دیدار آید

نوجوان است ولی مثل پدر، صف‌شكن است

تیرها پر بگشائید كه او هم حسن است

سروِ طوبای حرم راهی میدان بلاست            پشتِ او دست همه رو به خدا، سوی دعاست

در دلِ معركه از آمدنش شور به پاست            قـمر نـجـمه، مَه چـهـارده آل عـبـاست

از صدف، گـوهرِ زیبـنده عیان می‌آمد

وارثِ شـیـر جـمـل، نعـره‌زنان می‌آمد

لشگر كوفه از این رزم هراسان شده بود            از رجزخوانی او سختْ پریشان شده بود

كفر، هم مات از این جنگِ نمایان شده بود            سرِ دشمن به زمین نقش بیابان شده بود

تیغِ او در وسطِ معركه غـوغا می‌كرد

قَدّ هركس كه قد افراشته را تا می‌كرد

ساقه از سنگ شكست آخر و پرپر افتاد            از روی اسب زمین خورده و با سر افتاد

بی هوا نیزه به او خورد كه آخر افتاد            به عـمـو گـفـت بـیا، تا كه دلاور افـتاد

زخمِ سرنیزه بر این جسم چنان كاری بود

خانه خانه عسل از موم ِتنش جاری بود

از بس که پاره پاره ز تیغ جفا شدی            چون آیـۀ مـقـطـعـه از هم جـدا شدی

وقتی رسیـده‌ام به کـنارت که دیـده‌ام            سرتا به پای خویش پُر از زخم ها شدی

سنگـین‌دلان کـوفه چه کردند با تنت            آئـیـنـۀ شـکــسـتـۀ دشـت بــلا شــدی

با عزم و رزم خویش گُل مجتبای من            یـادآور حـمـاسـه‌ای از مجـتبی شدی

خـالی نـبـود کرب و بلا جای مجتبی            در پیـش دیـده‌ام حـسـن کـربلا شدی

چسبیده است لعل لبت از عسل بهم؟            یا در سکوت خویش تو غرق خدا شدی

دیگر عمو نگفتی و جانم به لب رسید            دیدم تنت فـتاده به خـاک و فدا شدی

تا خـیـمه‌گه چگـونه برم پیکـر تو را            از سر تو را گرفتم و از پا رها شدی

دارم نگاه مرحمت و لطف سوی تو            هرگه «وفایی» از غم ما در عزا شدی

آفـتـاب عـلـی الـدوام حـسن            سحـر مـسجـد‌الحـرام حـسن

مـاه زیـبای پـشت‌ بـام حسن            حـسنی زاده‌ای به نام حسن

ای حُسینی‌ترین سلامِ حسن

مثل دریا به جزر و مد عباس            بینِ اَبروت بوسه زد عباس

گفت پیشت عـلی‌مدد عباس            می‌روی و تـمـام قـد عـباس

ایـسـتـاده به احـتـرامِ حـسن

جـلـوۀ بی‌نـظـیرِ شـیر جمل            نـوجـوان دلـیـر شـیر جـمل

روشنیِ ضـمـیر شیـر جمل            جگر شرزه‌شـیر شیر جـمل

شد نصیبت همه مرامِ حسن

جـلـوۀ نـور پـنـج تن قـاسـم            دومین نـسـخـۀ حـسن قـاسم

مردِ پـیکـار تن به تَن قـاسم            یَلِ بی‌باک و صف‌شکن قاسم

ای قـیامت شده قـیـامِ حـسن

تیغ تـیز تو می‌کـنـد غـوغـا            شـیـوۀ رزمِ تـو خـود مــولا

رجـزت مثل مـجـتـبی زیـبا            دشمن پست و بی‌مروت را

می‌کُشی مُنـتها به نامِ حسن

چـار شـانـه؛ نه آبـشاری تو            اسـتـواری تو، اقـتـداری تو

نــوۀ شـاه ذوالـفــقــاری تـو            صـاحـب تــیـغ آبـداری تـو

ای عـلی اکـبـر نـیـامِ حـسن

مـدد از نـامت استـغـاثـۀ ما            دم زدن از تو ذکر خاصۀ ما

رزم تو بخشی از شناسۀ ما            وصف جنگیدنت حماسۀ ما

رجـزت حـامـل پـیـامِ حسن

طاق محراب، کنج ابرویت            شانه کـرده نـسیم گـیـسویت

رعد و برق است نعرۀ هویت            مـیـمـنه، مـیـسره، ثـناگویت

یک‌تـنـه لشکـر نـظامِ حسن

دفـترت را بگـو غـزل اُفتاد            شـوکـت و هـیبت ازل اُفتاد

در پِیِ جـانِ تـو اجـل اُفـتاد            بر زمین شیـشـۀ عسل اُفتاد

تَرَک اُفـتـاده بین جامِ حسن